Terug naar de riddertijd

Als jonge jongen al kon ik dolgelukkig worden van een groot stuk vlees op mijn bord. Daarover kon ik enorm fantaseren. Bij voorkeur ’s ochtends als ik net wakker was geworden.  Dan ging ik er eens lekker voor liggen en plaatste ik mezelf terug in de riddertijd. Want in die tijd, zo begreep ik uit films, werd altijd zo uitbundig gegeten.

Mijn grootste inspiratiebron was de populaire televisieserie ‘Floris’. Rutger Hauer speelde de hoofdrol van de heldhaftige ridder. Het was leuk om zijn avonturen en schermutselingen te volgen, maar ik veerde pas op als de heren ridders aan tafel gingen. De maaltijden bestonden vooral uit gebraden vlees en er werd niet bepaald netjes met mes en vork gegeten. Grote stukken kip, varken en kalkoen werden met de hand in de mond gestopt en luid smakkend vermalen. Wat was ik daar graag bij geweest.

Dat was praktisch helaas niet mogelijk, maar in gedachten kon dat natuurlijk wel. En dus beeldde ik mezelf in dat ook ik aanschoof en, slechts ondersteund door een kloek mes, stukken mals vlees naar binnen werkte. Daar ging ik dan zo in op dat ik het vlees ook werkelijk kon ruiken en proeven.

Op dat soort momenten kreeg ik de smaak helemaal te pakken. Was de film in mijn hoofd afgelopen, dan stapte ik mijn bed uit, pakte een paar dikke kookboeken uit de keuken en ging daarmee weer onder de dekens liggen. Ik sloeg het hoofdstuk met de vleesgerechten open en verlekkerde me aan de diverse tot de verbeelding sprekende plaatjes.

Erg prettig om te doen. Wel kreeg ik er enorme trek van. Probleem was echter wel dat het nog lang zou duren voordat we ’s avonds gingen eten en ik vlees op mijn bord zou aantreffen.

De onheilstijding van mijn dochter

Het bericht waarmee mijn 9-jarige dochter Joy kwam, trof mij als een stomp in de maag: ‘Ik eet alleen nog maar vegetarisch.’ Naar adem happend keek ik haar aan. ‘Wat zeg je nu?’ vroeg ik, toen ik een beetje was hersteld. Ze wilde het best herhalen, al klonk er wat irritatie in haar stem. ‘Ik eet alleen nog maar vegetarisch!’

Het waarom hoefde ik niet eens te weten. Wat mij vooral beangstigde was de overtuiging waarmee ze deze zin had uitgesproken. Nee, dit klonk bepaald niet als een opwelling. Ze had een besluit voor haar leven genomen. 

Waarom ik hiervan zo uit balans raakte? Tja, dat moet ik even uitleggen. Ik ben een rechtgeaarde Bourgondiër en word dolgelukkig van een stapel gebraden vlees op mijn bord. Bij voorkeur spareribs, licht gemarineerd. En in mijn dochter dacht ik een partner te hebben gevonden. Dezelfde passie voor eten, dezelfde voorkeur voor vlees. Zat ik met het gezin in een restaurant, dan wisten mijn dochter en ik van elkaar wat we uit de menukaart zouden kiezen. Vaak kozen we hetzelfde gerecht. Onze hechte band werd daarmee verstevigd.

Maar ineens was het over, op die zwarte dag, begin 2013. Zomaar.

Het bracht bij mij nogal wat teweeg. Allerlei vragen doken op. Hoe was het bij mij zo gekomen? Waar komt mijn Bourgondische inslag vandaan? Wat zijn mijn dierbaarste eetherinneringen? Maar vooral: hoe moest het nu verder? Er spookte van alles door mijn hoofd. 

Reden genoeg voor mij om er een blog over te beginnen.