De onheilstijding van mijn dochter

Het bericht waarmee mijn 9-jarige dochter Joy kwam, trof mij als een stomp in de maag: ‘Ik eet alleen nog maar vegetarisch.’ Naar adem happend keek ik haar aan. ‘Wat zeg je nu?’ vroeg ik, toen ik een beetje was hersteld. Ze wilde het best herhalen, al klonk er wat irritatie in haar stem. ‘Ik eet alleen nog maar vegetarisch!’

Het waarom hoefde ik niet eens te weten. Wat mij vooral beangstigde was de overtuiging waarmee ze deze zin had uitgesproken. Nee, dit klonk bepaald niet als een opwelling. Ze had een besluit voor haar leven genomen. 

Waarom ik hiervan zo uit balans raakte? Tja, dat moet ik even uitleggen. Ik ben een rechtgeaarde Bourgondiër en word dolgelukkig van een stapel gebraden vlees op mijn bord. Bij voorkeur spareribs, licht gemarineerd. En in mijn dochter dacht ik een partner te hebben gevonden. Dezelfde passie voor eten, dezelfde voorkeur voor vlees. Zat ik met het gezin in een restaurant, dan wisten mijn dochter en ik van elkaar wat we uit de menukaart zouden kiezen. Vaak kozen we hetzelfde gerecht. Onze hechte band werd daarmee verstevigd.

Maar ineens was het over, op die zwarte dag, begin 2013. Zomaar.

Het bracht bij mij nogal wat teweeg. Allerlei vragen doken op. Hoe was het bij mij zo gekomen? Waar komt mijn Bourgondische inslag vandaan? Wat zijn mijn dierbaarste eetherinneringen? Maar vooral: hoe moest het nu verder? Er spookte van alles door mijn hoofd. 

Reden genoeg voor mij om er een blog over te beginnen.