Gevleugelde vrienden

Enkele maanden voordat mijn dochter voor een vegetarisch bestaan zou kiezen, had ze al een signaal afgegeven. Een signaal dat ik niet op waarde heb geschat. Kip vond ze niet meer zo lekker, deelde ze een keer terloops mee, dus dat hoefde ze niet meer te eten. En dat terwijl ze daar, net als ik, zo van kon smullen. Gaat wel weer over, dacht ik toen nog. Maar het is niet overgegaan. Integendeel. Er zou een moment komen dat ze vlees helemaal uit haar leven zou bannen.

Kip op nummer één

Tja, kip. Voor zover ik het me kan herinneren, houd ik daarvan, al zouden spareribs deze gevleugelde vriend later van de eerste plaats op mijn lijstje favorieten verdringen. Bij ons thuis stond kip vroeger regelmatig op het menu. Vaak op zaterdag, want dan bereidde mijn moeder altijd iets speciaals. Dat kon een zelf gefabriceerde zalmsalade zijn, kroketten op brood of… kip.

Schaaltjes voor de botjes  

 

Van te voren wist ik niet wat het zou worden. Hoefde ook niet, want ik liet me graag verrassen. En als het dan tegen zessen liep, ging ik in de buurt van de keuken maar eens op inspectie. Vaak rook ik het al. Of ik zag het. Dan had mijn moeder de tafel gedekt en zag ik de borden al staan, met aan de rand metalen schaaltjes geklemd. Voor de botjes! Dan wist ik genoeg. Van het afkluiven van die botjes kon ik geen genoeg krijgen. Geen reepje vlees liet ik zitten. En mijn moeder zag het met genoegen gebeuren. Een moeder ziet zijn kinderen toch graag genieten, of niet?

Kip tijdens familiediner 

 

We gingen ook wel eens uit eten. Mijn broers en ik mochten dan zelf iets uit het menu kiezen. Zelf hoefde ik de kaart niet te zien. Ik wist het zo wel: kip. Mijn ouders lieten me lekker gaan met mijn botjes. Hoewel, niet altijd. Ik kan me nog een avond herinneren dat we een familiediner bijwoonden. Enkele ooms aten ook kip. Toen ze klaar waren, zag ik dat niet iedereen zijn botjes goed genoeg had afgekloven. Dat kon ik niet over mijn kant laten gaan. Ik pakte de botjes van hun bord weg en zette mijn tanden erop. Toen hebben mijn ouders toch maar even ingegrepen.