Een liefde ontluikt

Als je je hart volgt, kom je vanzelf op je bestemming. Daarvan ben ik overtuigd. Dat werd bevestigd toen ik mijn baan bij Buma/Stemra niet meer zo leuk vond en ik zin had om een oude jongensdroom te realiseren die nog steeds sluimerde: werken als journalist bij een krant.

Bij dromen is het niet gebleven. Ik solliciteerde als redacteur/verslaggever bij huis-aan-huisblad De Echo en werd aangenomen. Mooie jaren braken aan. Vooral toen ik werd gevraagd het blad Horeca Treffen up te graden van een kroegblaadje met cafépraat en flauwe grappen tot een volwaardig horecablad met aandacht voor de betere restaurants en ontwikkelingen in de gastronomie. Daar zat een heel aantrekkelijk aspect aan vast: die betere restaurants bezocht ik en dan mocht ik vaak meteen aanschuiven voor een gratis diner.

Indiase keuken

 

Geen enkele uitnodiging sloeg ik af. Omdat Amsterdam mijn werkgebied was, kwam ik met een keur aan internationaal getinte restaurants in aanraking. Ik heb bijvoorbeeld kennisgemaakt met de Indiase keuken. Een kennismaking die me uitstekend is bevallen.

Ik weet nog dat ik ergens in de Amsterdamse binnenstad een Indiaas restaurant bezocht om daar mijn bevindingen te noteren. De eigenaar trakteerde me op een vijfgangendiner, waarin alle kenmerken van de Indiase keuken terug te vinden waren. De uitbater was er zelf heel enthousiast over en was benieuwd hoe ik zou reageren. Van voorafje tot dessert bleef hij tegenover me zitten en met zijn ogen volgde hij de op- en neergaande beweging van vork naar mond en van vork naar bord. Na elke hap keek hij me vol verwachting aan. Daar werd ik behoorlijk nerveus van, maar ik hield me groot.

Gemarineerde spareribs

 

Ik hopte in die jaren van restaurant naar restaurant en belandde op een, achteraf historische, dag in een restaurant waar je je onbeperkt te buiten kon gaan aan spareribs. Geloof het of niet, maar spareribs had ik nog nooit gegeten. Ook niet beperkt – een term die, als het om eten gaat, toch al niet in mijn woordenboek voorkwam. De spareribs waren gemarineerd en ongelooflijk lekker. De serveerster bleef mijn tafeltje bezoeken om mijn bord bij te laden en daar had ze het erg druk mee. Op een gegeven moment begon ze wat verstoord te kijken en te zuchten als mijn bord weer leeg was. Uit beleefdheid, en omdat mensen van naburige tafels elkaar af en toe aanstootten en steels mijn kant op keken, ben ik maar gestopt.

Roze bril

Het werd een lovend verhaal in mijn krant, geschreven met een roze bril op mijn neus. Mijn liefde voor spareribs was geboren. En die liefde duurt nog altijd voort.